Του Iain Davis 

To γνήσιο άρθρο στα Αγγλικά  εδώ

Η πόλη των 15 λεπτών (FMC-ΠΔΛ) είναι ένα αστικό σχεδιαστικό μοντέλο που έχει σχεδιαστεί για να επιτύχει τους στόχους και τους δείκτες βιωσιμότητας  σύμφωνα με το Στόχο Βιώσιμης Ανάπτυξης 11 (ΣΒΑ-SDG 11). Η διεθνής κατασκευή πόλεων των 15 λεπτών είναι ένα παγκόσμιο έργο που υλοποιείται στο Ηνωμένο Βασίλειο σε πόλεις όπως η Οξφόρδη και το Μπαθ.

Ο στόχος του τοπικού συμβουλίου για την ΠΔΛ στο Μπαθ είναι η καθιέρωση μιας «στρατηγικής μετακίνησης» για να σχεδιάσει «τον τρόπο μετακίνησης των ανθρώπων» και «τον τρόπο κοινής χρήσης του χώρου». Αυτό θα «απομακρύνει» τους κατοίκους «από δεκαετίες εξάρτησης από το αυτοκίνητο» και αντ’ αυτού θα τους αναγκάσει να δώσουν προτεραιότητα στις «βιώσιμες μετακινήσεις» – περπάτημα, ποδηλασία και δημόσιες συγκοινωνίες.

Η κυρίαρχη φιλοδοξία στο Μπαθ είναι η επίτευξη των «κλιματικών στόχων». Η τοπική αρχή, όπως σχεδόν κάθε άλλη τοπική αρχή του Ηνωμένου Βασιλείου, βρίσκεται σε μια «Πορεία προς Μηδενικές Εκπομπές.» που καθοδηγείται από τους ΣΒΑ. Αυτό έχει οδηγήσει στη δημιουργία τεσσάρων«κυψελών κυκλοφορίας» στο Μπαθ. Ο ξεκάθαρα δηλωμένος λόγος για τον καθορισμό ζωνών είναι η επιβολή «ελάττωσης της χρήσης αυτοκινήτου».

Η Πορεία του Μπαθ προς Μηδενικές Εκπομπές (Net Zero) υλοποιείται στο πλαίσιο της επίτευξης ΣΒΑ 11.β:

‘’Μέχρι το 2020, να αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των πόλεων και των ανθρώπινων οικισμών που υιοθετούν και εφαρμόζουν ολοκληρωμένες πολιτικές και σχέδια για τη συμπερίληψη, την αποδοτικότητα των πόρων, τον μετριασμό και την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή.’’

Ο ΟΗΕ  ορίζει τη «συμπερίληψη» ως την παροχή «ισότιμης πρόσβασης σε ευκαιρίες και πόρους». Επομένως, η ισότιμη πρόσβαση σε πόρους – συμπερίληψη – σε μια πόλη 15 λεπτών μεγιστοποιεί την «αποδοτικότητα των πόρων» των κατοίκων που πρέπει να μετριάσουν και να προσαρμοστούν στις πολιτικές του ΟΗΕ για το κλίμα.

Το σχέδιο ΠΔΛ είναι η συμβολή του συμβουλίου του Μπαθ και του Βορειοανατολικού Σόμερσετ (BANES) στην κεντρική και συντονισμένη διαχείριση της κατανομής και διανομής όλων των πόρων του ΟΗΕ. Γνωστό και ως βιώσιμη ανάπτυξη ή, ακριβέστερα, Τεχνοκρατία .

Σύμφωνα με το ΣΒΑ 11.2, έως το 2030 οι άνθρωποι που ζουν σε «ανθρώπινους οικισμούς» στο BANES θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε «βιώσιμες μεταφορές». Καθιστώντας τη χρήση αυτοκινήτου πιο δύσκολη και ακριβή, το σχέδιο υποτίθεται ότι επιτυγχάνει το ΣΒΑ 11.6—«μείωση της κατά κεφαλήν αρνητικής περιβαλλοντικής επίπτωση των πόλεων».

Η εθνική μετάβαση του Ηνωμένου Βασιλείου προς τις πόλεις των 15 λεπτών αποτελεί μέρος της «ενίσχυσης του εθνικού και περιφερειακού αναπτυξιακού σχεδιασμού» στο πλαίσιο του ΣΒΑ 11.α. Έτσι, οι ΠΔΛ, σύμφωνα με το ΣΒΑ 11.3, αποτελούν μια προσπάθεια επίτευξης «βιώσιμου σχεδιασμού και διαχείρισης των ανθρώπινων οικισμών».

Δεν υπάρχει τίποτα νέο στον πολεοδομικό σχεδιασμό για την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων. Οι πόλεις-κήποι, οι γειτονικές μονάδες και οι συμπαγείς πόλεις είναι όλα μοντέλα αστικής ανάπτυξης που στοχεύουν στην παροχή εύκολης ή ευκολότερης πρόσβασης του κοινού σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες εντός των αστικών κοινοτήτων.

Πρωτοβουλίες σχεδιασμού όπως οι πόλεις-κήποι επιδίωξαν να ενισχύσουν την ελκυστικότητα της αστικής ζωής—απασχόληση, εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη κ.λπ.—βελτιώνοντας το βιοτικό επίπεδο μέσω καλύτερης πρόσβασης σε χώρους πρασίνου, οικονομικά προσιτής στέγασης και μεγαλύτερων ευκαιριών για αυτάρκεια. Ο στόχος ήταν να αντιμετωπιστεί η αχαλίνωτη αθλιότητα και οι συχνά φρικτές συνέπειες για την υγεία από τη ζωή και την εργασία στις κωμοπόλεις και τις πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, τονώνοντας έτσι την αστική οικονομική ανάπτυξη. Για τους κατασκευαστές πόλεων-κήπων, τα κύρια εργαλεία κοινωνικής μηχανικής ήταν ο προσεκτικός σχεδιασμός και η δημιουργική σχεδίαση.

Οι ΠΔΛ – που αναφέρονται ποικιλοτρόπως ως ολοκληρωμένες κοινότητες, πόλεις 20 λεπτών και γειτονιές 20 λεπτών, κ.λπ. – χρησιμοποιούν μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Ενώ η διαφημιζόμενη προσφορά των ΠΔΛ είναι να παρέχουν στους κατοίκους πρόσβαση σε όλα όσα χρειάζονται σε απόσταση 15 λεπτών με τα πόδια ή με ποδήλατο από το σπίτι τους – χρονο-αστισμός – η χρήση τεχνολογίας επιτήρησης και τιμωρητικών περιορισμών για τον καταναγκασμό ή/και την επιβολή της συμμόρφωσης είναι το προτιμώμενο εργαλείο κοινωνικής μηχανικής.

Για παράδειγμα, η Οξφόρδη έχει έξι – αντί για τις τέσσερις του Μπαθ – κυψέλες κυκλοφορίας «γειτονιές 15 λεπτών», όπως τους αρέσει να τις αποκαλούν οι τοπικοί σύμβουλοι. Οι κάμερες ANPR θα παρακολουθούν τους κατοίκους της Οξφόρδης που ταξιδεύουν με αυτοκίνητο, για να διασφαλίσουν ότι συμμορφώνονται με το επιτρεπόμενο όριο 100 ημερών μετακίνησης με αυτοκίνητο. Τα πρόστιμα θα επιβάλλονται αυτόματα, εάν οδηγούν εκτός των επιτρεπόμενων ωρών ή υπερβαίνουν το ετήσιο όριο των 100 ημερών.

Οι κάτοικοι που ζουν εκτός των εγκεκριμένων ζωνών θα πρέπει να αγοράσουν τις απαραίτητες άδειες για να μετακινούνται με αυτοκίνητο, για μέγιστο 25 ημέρες το χρόνο, εντός και μεταξύ των ζωνών περιορισμένης κυκλοφορίας της Οξφόρδης.

Ο τερματισμός της ελευθερίας περιπλάνησης των κατοίκων της Οξφόρδης, η μείωση της εισόδου με αυτοκίνητο για τους κατοίκους εκτός ζώνης και ο περιορισμός της κυκλοφορίας των κατοίκων εντός της καθορισμένης ΠΔΛ τους, αποτελεί μέρος της δέσμευσης του δημοτικού συμβουλίου της Οξφόρδης στην παγκόσμια πολιτική ατζέντα του ΟΗΕ. Το τελευταίο Σχέδιο Δράσης για Μηδενικές Εκπομπές 2040 ,  όπως αυτό του Μπαθ, χωρίζει την πόλη σε Ζώνες Μηδενικών Εκπομπών (ZEZ), οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο της συμπεριφοράς των οδηγών «αυξάνοντας τα τέλη ώστε να αντικατοπτρίζουν τις υψηλότερες απαιτήσεις για την απόδοση των οχημάτων».

Σύμφωνα με το «Σχέδιο» της Οξφόρδης, η «ανάπτυξη υποδομών ενεργητικής μετακίνησης», όπως η παρακολούθηση των κινήσεων των πολιτών μέσω της επιτήρησης ANPR, έχει σχεδιαστεί για να οδηγήσει σε «μείωση της μηχανοκίνητης κυκλοφορίας». Αυτό θα απελευθερώσει «αρκετό οδικό χώρο στην Οξφόρδη για ενεργητική μετακίνηση» – περπάτημα, ποδηλασία και δημόσιες συγκοινωνίες. Στόχος Βιώσιμης Ανάπτυξης 11.2, με άλλα λόγια .

Όπως επισημαίνεται από τo Δίκτυο Έρευνας για την Κλιματική Αλλαγή στις Πόλεις(UCCRN) – το οποίο λειτουργεί από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και υποστηρίζεται έντονα από τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) – η έννοια των ΠΔΛ επισημοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2016 από τον Γαλλο-Κολομβιανό επιστήμονα Κάρλος Μορένο. Αυτή ήταν επίσης η χρονιά που οι παγκόσμιοι Αναπτυξιακοί Στόχοι της Χιλιετίας μετατράπηκαν επίσημα σε ΣΒΑ ως μέρος της Ατζέντας 2030 του ΟΗΕ για την  Βιώσιμη Ανάπτυξη—Ατζέντα 2030.

Το UCCRN σημειώνει  ότι ο Μορένο τόνισε την ανάγκη μεγιστοποίησης της αποτελεσματικότητας της «παροχής πόρων και υπηρεσιών», συμπεριλαμβανομένης της βελτιστοποίησης του «αριθμού των κατοίκων» σε μία ΠΔΛ. Ο Μορένο υποστήριξε ότι οι ΠΔΛ θα πρέπει να δημιουργηθούν «σε όλες τις γεωγραφικές περιοχές» και ότι «προσαρμοσμένα μοντέλα πόλεων 15 λεπτών» θα μπορούσαν να κατασκευαστούν με την ανάπτυξη «προηγμένων τεχνολογιών όπως το IoT (Διαδίκτυο των Πραγμάτων), τα Ψηφιακά Δίδυμα και τα δίκτυα 6G».

Η εξειδίκευση του Μορένο είναι ο σχεδιασμός έξυπνων πόλεων και είναι ο «ειδικός απεσταλμένος του Δήμαρχου του Παρισιού για την Έξυπνη Πόλη». Ο Μορένο ήταν σαφής από την αρχή ότι η τεχνολογία ψηφιακής επιτήρησης επιτρέπει την ανάπτυξη των ΠΔΛ.

Ο ΟΗΕ ήταν πρόθυμος να υιοθετήσει το μοντέλο ΠΔΛ προκειμένου να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία για να επιβάλει τις πολιτικές του για τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDG) σε αστικά κέντρα σε όλο τον κόσμο. Το 2022, με χρηματοδότηση από το Bloomberg Philanthropies, το παγκόσμιο δίκτυο Πόλεων C40 υπέγραψε στρατηγική συνεργασία με τους πολυεθνικούς επενδυτές ακινήτων NREP για την επιτάχυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης των ΠΔΛ. Ο Moreno ήταν επίσης στρατηγικός εταίρος και σύμβουλος του δικτύου C40 για την πρωτοβουλία, όπως και το UN-Habitat.

Με έτος ίδρυσης το 1977, η αποστολή του Προγράμματος Ανθρώπινων Οικισμών των Ηνωμένων Εθνών (UN-Habitat) είναι η δημιουργία «κοινωνικά και περιβαλλοντικά βιώσιμων κωμοπόλεων και πόλεων». Το UN-Habitat είναι το «κέντρο συντονισμού του ΟΗΕ για όλα τα θέματα αστικοποίησης και ανθρώπινων οικισμών». Συνεργάζεται με κυβερνήσεις, άλλους διακυβερνητικούς οργανισμούς, οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, ιδιωτικά φιλανθρωπικά ιδρύματα, ακαδημαϊκά ιδρύματα και τον ιδιωτικό τομέα για την κοινωνική διαμόρφωση των αστικών πληθυσμών αναλόγως.

Για τον σκοπό αυτό, το UN-Habitat έχει θεσπίσει τη Νέα Αστική Ατζέντα ως «ένα πλαίσιο που συμβάλλει στην υλοποίηση των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ)». Η Νέα Αστική Ατζέντα ορίζει ότι, προκειμένου να «συμβάλει αποτελεσματικά στη βιωσιμότητα των πόλεων, πρέπει να εφαρμοστούν τεχνολογίες αιχμής και καινοτομίες».

Όπως ακριβώς υποστήριξε ο Moreno, ο ΟΗΕ εξηγεί ποια τεχνολογία αιχμής για έξυπνες πόλεις θεωρεί απαραίτητη για βιώσιμες αστικές αναπτύξεις, όπως οι ΠΔΛ:

‘’[Οι τεχνολογίες αιχμής] περιλαμβάνουν σήμερα, μεταξύ άλλων, το Διαδίκτυο των πραγμάτων, τα δίκτυα αισθητήρων, την επικοινωνία μεταξύ μηχανών, τη ρομποτική, την τεχνητή νοημοσύνη, την εικονική και επαυξημένη πραγματικότητα, την τρισδιάστατη εκτύπωση, τα γεωγραφικά συστήματα πληροφοριών (GIS), την τηλεπισκόπηση, τα αυτόνομα μη επανδρωμένα οχήματα, τα drones, το blockchain, την κρυπτογραφική πληροφορική και την επεξεργασία και οπτικοποίηση μεγάλων δεδομένων.’’

Η Νέα Αστική Ατζέντα προωθεί τις ΣΔΙΤ(Συνεργασίς Δημόσιου-Ιδιωτικού Τομέα) – τον καπιταλισμό των ενδιαφερομένων μερών – για τη χρηματοδότηση της κατασκευής τέτοιων «έξυπνων πόλεων» με στόχο την επίτευξη των ΣΒΑ:

‘’Η Νέα Αστική Ατζέντα απαιτεί την ενίσχυση των δικτύων τεχνολογίας και επικοινωνίας και την υιοθέτηση προσεγγίσεων έξυπνων πόλεων που χρησιμοποιούν ψηφιοποίηση, καθαρή ενέργεια και τεχνολογίες. [. . .] Πρέπει να διερευνηθούν καινοτόμες ευκαιρίες χρηματοδότησης και συνεργασίες και πρέπει να ενισχυθεί σημαντικά η ικανότητα των τοπικών αυτοδιοικήσεων να προμηθεύονται, να δοκιμάζουν και να εφαρμόζουν αποτελεσματικά τεχνολογίες αιχμής.’’

Η τεχνολογία παρακολούθησης αιχμής, ή των έξυπνων πόλεων, είναι τεχνολογία ελέγχου συμπεριφοράς. Λαμβάνοντας θετική στάση απέναντι στην κοινωνική μηχανική, ερευνητές που γράφουν για το Ινδονησιακό Περιοδικό Συστημάτων Πληροφοριών και Πληροφορικής σημείωσαν :

‘’Η επίδραση της τεχνολογίας των έξυπνων πόλεων στη συμπεριφορά των καταναλωτών σε αστικά περιβάλλοντα και στις καθημερινές συνήθειες και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων είναι σημαντική. [. . .] Η ανάπτυξη των έξυπνων πόλεων μέσω της εφαρμογής διαφόρων τεχνολογιών, όπως τα έξυπνα συστήματα μεταφορών, οι εφαρμογές διαχείρισης κυκλοφορίας και οι έξυπνοι αισθητήρες [. . .] έχει αλλάξει τη συμπεριφορά των ανθρώπων. [. . .] Έτσι, η εφαρμογή της τεχνολογίας των έξυπνων πόλεων όχι μόνο μεταμορφώνει τις υποδομές και τις υπηρεσίες της πόλης, αλλά φέρνει και σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά των πολιτών.’’

Όπως αναφέρεται σε ένα ακαδημαϊκό άρθρο που συνυπέγραψε ο Moreno και δημοσιεύτηκε το 2021, το σχέδιο ΠΔΛ «συμπληρώνει την υπάρχουσα θεματική των Έξυπνων Πόλεων». Στόχος είναι η κατασκευή «βιώσιμων και χωρίς αποκλεισμούς πόλεων, όπως απεικονίζεται στο Στόχο Βιώσιμης Ανάπτυξης 11 των Ηνωμένων Εθνών». Ο τεχνολογικός έλεγχος της συμπεριφοράς και η ακλόνητη δέσμευση στο ΣΒΑ 11 βρίσκονται στην καρδιά του οράματος των ΠΔΛ.

Η ομάδα των ερευνητών, συμπεριλαμβανομένου του Moreno, έγραψε:

‘’Η τεχνητή νοημοσύνη (AI), τα Μεγάλα Δεδομένα, η Μηχανική Μάθηση και η Υπολογιστική Πλήθους και άλλα αναμένεται να υλοποιήσουν την προτεινόμενη ιδέα της Πόλης των 15 Λεπτών. [. . .] Ευθυγραμμιζόμενη με τις εκκλήσεις για τεχνολογική ολοκλήρωση στις πόλεις για την επίτευξη των διαστάσεων που περιγράφονται στο Στόχο Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDG) 11, [. . .] η χρήση ποικίλων τεχνολογιών, έξυπνων συσκευών και αισθητήρων μπορεί να οδηγήσει σε αυτήν την υλοποίηση. [. . .] Η χρήση της τεχνολογίας Blockchain, των έξυπνων συμβολαίων και των δημοσιονομικών μέσων μπορεί να συνυπολογιστεί στα δικαιώματα αστικής ανάπτυξης και στο κόστος των συναλλαγών για να διασφαλιστούν τόσο η αποτελεσματικότητα όσο και η απόδοση, εξυπηρετώντας παράλληλα μακροπρόθεσμες πολιτικές ατζέντες [Ατζέντα 2030].’’

Είναι, επομένως, σχετικά εύκολο να ορίσουμε μια πόλη 15 λεπτών (ΠΔΛ): Μια ΠΔΛ είναι μια έξυπνης πόλη που αναπτύσσεται εντός μιας προκαθορισμένης αστικής ζώνης και χρησιμοποιεί τεχνολογία αιχμής για να διαμορφώσει κοινωνικά την προσήλωση του πληθυσμού στις παγκόσμιες πολιτικές ατζέντες.

Αυτό είναι γεγονός : δηλαδή, κάτι που είναι γνωστό ότι υπάρχει, ειδικά κάτι για το οποίο υπάρχουν αποδείξεις ή για το οποίο υπάρχουν πληροφορίες.

Ωστόσο, παρά τον προφανή, ανοιχτά παραδεκτό σκοπό των ΠΔΛ, θα ήταν δύσκολο να τον γνωρίζετε. Ο χρονο-αστισμός είναι η μόνη πτυχή του σχεδιασμού των ΠΔΛ που συζητείται ποτέ στα ΜΜΕ. Το να επισημάνουμε ότι οι ΠΔΛ αναπτύσσουν επίσης τεχνολογίες αιχμής για τον έλεγχο της συμπεριφοράς των ανθρώπων θεωρείται ευρέως, και γελοία, θεωρία συνωμοσίας .

Σε μια συνέντευξη τον Μάιο του 2024 με τον ειδικό στις έξυπνες πόλεις Moreno, το Βασιλικό Ινστιτούτο Ορκωτών Επιθεωρητών (RICS) συζήτησαν πώς η ιδέα του για τις ΠΔΛ προφανώς έγινε «θεωρία συνωμοσίας». Υποστηρίζοντας ότι, για παράδειγμα, οι Ζώνες Μηδενικών Εκπομπών ΠΔΛ του Μπαθ και της Οξφόρδης είναι φανταστικές και ότι η κοινοποίηση αποδεδειγμένων γεγονότων σχετικά με τις ΠΔΛ συνιστά «παραπληροφόρηση», το RICS έδωσε στον Moreno την ευκαιρία να ευχαριστήσει τον «Τύπο και τους επαληθευτές γεγονότων(fact-checkers)» που έφεραν στο φως αυτό που ο Moreno αποκάλεσε «ψευδείς πληροφορίες και θεωρίες συνωμοσίας στο διαδίκτυο και στα κοινωνικά δίκτυα».

Ο Moreno είπε ότι οι φερόμενες θεωρίες συνωμοσίας για τις ΠΔΛ τροφοδοτούνται από «βία και μίσος». Αντιφάσκοντας σε όλα όσα έχει πει και γράψει για τις ΠΔΛ, αντέκρουσε τους φερόμενους ως συνωμοσιολόγους προσποιούμενος ότι ο μοναδικός σκοπός μιας πόλης 15 λεπτών ήταν «να δημιουργήσει αστικά περιβάλλοντα […] όπου τα βασικά καθημερινά αγαθά είναι προσβάσιμα σε κοντινή απόσταση με χαμηλές εκπομπές άνθρακα» – χρονο-αστισμός.

Ο δημοσιογράφος του RICS που πήρε τη συνέντευξη δεν θεώρησε απαραίτητο να ρωτήσει τον Moreno σχετικά με τη χρήση της τεχνολογίας αιχμής έξυπνων πόλεων από τις ΠΔΛ. Πράγματι, παρά το γεγονός ότι η ακαδημαϊκή εξειδίκευση του Moreno είναι ο σχεδιασμός έξυπνων πόλεων, το RICS τον περιέγραψε μόνο ως καθηγητή «αρχιτεκτονικής» και ούτε το RICS ούτε ο Moreno ανέφεραν καν την τεχνολογία έξυπνων πόλεων ή το ΣΒΑ 11, σαν να μην υπάρχουν καν.

Αυτή η άρνηση της πραγματικότητας φαίνεται να είναι μια κοινή τακτική που χρησιμοποιείται από εκείνους που προωθούν τις ΠΔΛ ή μεταξύ εκείνων που συμβάλλουν στην κατασκευή τους. Για παράδειγμα, όταν οι κάτοικοι αντιτάχθηκαν στην κατασκευή της αρχιτεκτονικής ΠΔΛ της Οξφόρδης, η απάντηση του δημοτικού συμβουλίου δεν ήταν να αλλάξει το σχέδιό του, αλλά να αποσύρει τη χρήση του όρου «πόλη των 15 λεπτών» από το δημοσιευμένο σχέδιό του για την επιβολή των ΠΔΛ.

Το 2023, μια διεπιστημονική ομάδα από τα πανεπιστήμια του Λίβερπουλ και του Εδιμβούργου παρείχε μια προσεκτική εξήγηση που υποτίθεται ότι μας επέτρεπε να διαχωρίσουμε την πραγματικότητα των ΠΔΛ από τις θεωρίες συνωμοσίας :

‘’Η πόλη των 15 λεπτών είναι μια απλή ιδέα. Αν ζείτε σε μία τέτοια πόλη, αυτό σημαίνει ότι όλα όσα χρειάζεστε για την καθημερινή σας ζωή – σχολείο, γιατροί, καταστήματα και ούτω καθεξής – βρίσκονται σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από 15 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι σας. [. . .] Η ιδέα άνθισε μετά την COVID, όταν τα lockdown και η εργασία από το σπίτι έκαναν περισσότερους από εμάς να εγκαταλείψουμε το αυτοκίνητο και να αναγνωρίσουμε την ανάγκη για καλά εξυπηρετούμενες τοπικές γειτονιές.’’

Και πάλι, αυτή η προπαγανδιστική ανοησία παραλείπει ό,τι δεν τη συμφέρει. Δεν υπάρχει καμία αναφορά στον ΣΒΑ 11 ή στην έξυπνη τεχνολογία αιχμής. Η επιτήρηση, οι περιορισμοί, τα όρια, το πρόσθετο κόστος, τα πρόστιμα και άλλες μορφές επιβολής και καταναγκασμού -που είναι πανταχού παρούσες στις ΠΔΛ – αγνοούνται εντελώς. Αυτό το είδος προπαγάνδας ονομάζεται Μισή Αλήθεια, αλλά χρησιμοποιήθηκαν και άλλες τεχνικές προπαγάνδας στο άρθρο.

Οι ακαδημαϊκοί έγραψαν:

‘’Μεταξύ άλλων, το κατηγορητήριο εναντίον των πόλεων των 15 λεπτών είναι ότι αποτελούν μια «σοσιαλιστική» ή ακόμα και «σταλινική» προσπάθεια ελέγχου του πληθυσμού, που εμποδίζει ενεργά τους πολίτες να απομακρυνθούν για περισσότερα από 15 λεπτά από τα σπίτια τους.’’

Αυτό συνδυάζει τις τεχνικές προπαγάνδας του Αχυράνθρωπου και της Παραπληροφόρησης.

Ο ισχυρισμός ότι οι ΠΔΛ είναι «σταλινικές» προέρχεται από ένα meme που κοινοποιήθηκε από έναν κρυφό και ανώνυμο λογαριασμό στο Reddit. Πιο πρόσφατα, ο ίδιος ισχυρισμός προωθήθηκε από την Telegraph, η οποία ανέσυρε ένα κατάλληλο απόσπασμα. Αυτή η ψευδής αναφορά – η παραπληροφόρηση που ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι αντιτίθενται στις ΠΔΛ επειδή τις θεωρούν «σταλινικές» – χρησιμοποιείται ως αχυράνθρωπος για να διαστρεβλώσει εντελώς τις πραγματικές ανησυχίες των ανθρώπων σχετικά με τις ΠΔΛ. Εάν αυτό δεν λειτουργήσει, οι επικριτές των ΠΔΛ μπορούν επίσης να χαρακτηριστούν ακροδεξιοί.

Αυτό που αποκαλύπτει είναι μια άρνηση περιγραφής της πραγματικότητας που βασίζεται στον φόβο, μια απεγνωσμένη άρνηση της αλήθειας και μια προσπάθεια εξαπάτησης του κοινού. Αναμφίβολα αυτό συμβαίνει επειδή είναι πολύ πιο εύκολο να παρασύρουν τους ανθρώπους να ζήσουν σε αυτό που φαντάζονται ότι είναι μια σύγχρονη πόλη-κήπος παρά να τους πείσουν να φυλακιστούν σε ένα ψηφιακό γκουλάγκ. Δυστυχώς, αυτή η εξαπάτηση φαίνεται να είναι σχετικά επιτυχημένη.

Λέγοντας ότι όποιοι εκφράζει ανησυχία για την κατασκευή των ΠΔΛ είναι συνωμοσιολόγοι, ακροδεξιοί ή και τα δύο, οι ολοκληρωτικά εξαπατημένοι, εξαρτημένοι από ό,τι τους λένε τα κυρίαρχα ΜΜΕ, φαίνεται να πιστεύουν ειλικρινά ότι οι ΠΔΛ κατασκευάζονται προς όφελός τους.

Μετά από ένα σχόλιο σχετικά με τις πόλεις 15 λεπτών που δημοσίευσα πρόσφατα στο X, ανάμεσα στα τρολ και τα bots που απάντησαν, κάποιοι φαινομενικά πραγματικοί άνθρωποι απάντησαν με σχόλια όπως:

‘’Πρόκειται για το πώς οι άνθρωποι μπορούν να ζουν, να εργάζονται και να κοινωνικοποιούνται σε μια τοπική κοινότητα. Όλα αυτά τα πράγματα για ζώνες και περιορισμούς μετακινήσεων είναι εντελώς ανοησίες.’’

ή:

‘’Είναι σαν να επιστρέφουμε σε έναν κόσμο όπου δεν χρειαζόταν να έχουμε αυτοκίνητο μόνο και μόνο για να πάμε σε ένα τοπικό κατάστημα.’’

και:

‘’Γιατί να θέλετε να κάνετε τους ανθρώπους να ταξιδεύουν περισσότερο από 15 λεπτά για βασικές υπηρεσίες; Δώστε μια λογική εξήγηση.’’

Κανείς από όσους αντιτίθενται στη χρήση τεχνολογίας επιτήρησης ελέγχου συμπεριφοράς στις ΠΔΛ, δεν θέλει να ζει σε κοινότητες όπου δεν υπάρχουν τοπικές ανέσεις ή κακή πρόσβαση σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες. Δεν αντιτίθενται στο να ζουν σε πιο υγιεινά, λιγότερο μολυσμένα, πιο ευχάριστα περιβάλλοντα, ούτε αντιτίθενται στην αναζωογόνηση των ταχέως παρακμάζοντων κεντρικών δρόμων  του Ηνωμένου Βασιλείου.

Για όσους υποθέτουν ότι οι ΠΔΛ είναι όπως τους περιγράφονται από δομές όπως το BBC , ίσως αξίζει να θέσουμε μερικές ερωτήσεις.

Ποιος δεν πιστεύει ότι πρέπει να βελτιώσουμε τις υποδομές μεταφορών; Ποιος θέλει να οδηγεί χιλιόμετρα για να βρει μια τράπεζα, ένα κρεοπωλείο, ένα μανάβικο ή ένα φαρμακείο; Ποιος δεν θέλει να έχει πρόσβαση σε γιατρό ή οδοντίατρο, παιδικό σταθμό, αξιοπρεπή σχολεία ή όμορφους χώρους πρασίνου σε κοντινή απόσταση με τα πόδια από τα σπίτια του;

Στα καταπράσινα προάστια, οι άνθρωποι που έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν πληρώνουν απίστευτα υψηλό κόστος στέγασης για να μπορούν να κάνουν ακριβώς αυτό.

Ο χρονο-αστισμός δεν είναι κακή ιδέα, ούτε και νέα ιδέα. Αν υπήρχε κάποιο σημάδι εσωτερικής επένδυσης σε δοκιμαζόμενες κοινότητες ώστε να λειτουργήσει ο χρονο-αστισμός, αυτό θα ήταν φανταστικό. Αλλά δεν υπάρχει.

‘Οσοι προσπαθούν να πουλήσουν την ψηφιακή υποδομή σε ένα εξαπατημένο κοινό, όχι μόνο αρνούνται τις τυραννικές πτυχές των ΠΔΛ – είτε αρνούμενοι να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα είτε αναπτύσσοντας την ψευδαίσθηση της θεωρίας συνωμοσίας – αλλά μέχρι στιγμής, κανείς από όσους υποστηρίζουν τις ΠΔΛ δεν έχει εξηγήσει πώς η επιτήρηση και η επιβολή θα αναζωογονήσουν τις μέχρι τώρα παραμελημμένες κοινότητες. Ποιος θα παρέχει τα βασικά αγαθά και τις υπηρεσίες που υπόσχεται να προσφέρει ο σύγχρονος χρονο-αστικισμός σε ακτίνα 15 λεπτών;

Η ψευδοπανδημική πολιτική απάντηση, την οποία οι υποστηρικτές των ΠΔΛ αναδεικνύουν ως κίνητρο για την ανάπτυξη των ΠΔΛ, συνέχισε την καταστροφή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων του Ηνωμένου Βασιλείου και παρέλυσε περαιτέρω την λειτουργική οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτές οι κυβερνητικές πολιτικές μετέφεραν τον πλούτο από τον γενικό πληθυσμό για να τον συγκεντρώσουν στα χέρια των παγκόσμιων επενδυτών-μετόχων και των πολυεθνικών εταιρειών που ελέγχουν. Πρέπει να πιστέψουμε τώρα ότι η κυβέρνηση υποτίθεται ότι επιδιώκει να διορθώσει τα ποικίλα αστικά προβλήματα, για τα οποία ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη, χτίζοντας πόλεις 15 λεπτών;

Αφήνοντας στην άκρη την κατάφωρη καταπίεση της, η προοπτική διαβίωσης σε μια πόλη 15 λεπτών δεν υποδηλώνει ούτε στο ελάχιστο μια επιστροφή σε κάποιο είδος ειδυλλιακής αστικής κατάστασης που αναμφισβήτητα δεν υπήρξε ποτέ εξαρχής. Ο τοπικός χασάπης και ο μανάβης δεν θα επιστρέψουν, έχουν εκτοπιστέι λόγω ακρίβειας. Τα ιατρεία δεν θα είναι ξαφνικά προσβάσιμα και η παροχή όμορφων χώρων πρασίνου δεν θα αποτελεί προτεραιότητα σχεδιασμού.  Είναι αυταπάτη το να νομίζετε ότι αυτός θα είναι ο σκοπός του παγκόσμιου σχεδίου ΠΔΛ.

Κατά πάσα πιθανότητα, σε μια πόλη 15 λεπτών, το τοπικό σας μη επανδρωμένο, ελεγχόμενο από τεχνητή νοημοσύνη  παντοπωλείο – που ανήκει στην φιλική σας τοπική πολυεθνική εταιρεία λιανικής πώλησης – θα σας ζητήσει να υποβάλετε την ψηφιακή σας ταυτότητα για να αγοράσετε τρόφιμα. Ο γενικός ιατρός σας θα είναι διαθέσιμος τοπικά μέσω μιας βολικής διαδικτυακής βιντεοδιαβούλευσης. Τα συνταγογραφούμενα φάρμακά σας θα παραδίδονται με drone και όλες οι επιθυμίες σας για αγορές λιανικής θα ικανοποιούνται με την επεξεργασία των παραγγελιών σας online και την αποστολή αγαθών στην πόρτα σας από μακρινές μεγάλες αποθήκες.

Εάν και όταν έρθει ο επόμενος γύρος lockdown, εάν ζείτε ήδη στην ζώνη ΠΔΛ που σας έχει ανατεθεί, γιατί να σας επιτραπεί ποτέ να φύγετε;

Φαντάζεστε πραγματικά ότι η πόλη των 15 λεπτών αναπτύσσεται παγκοσμίως επειδή ο ΟΗΕ και οι εταίροι του στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και άλλοι ενδιαφερόμενοι, θέλουν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής σας;